"Kukułka"- Antonina Kozłowska

Bałam się trochę tej książki. Niespecjalnie lubię, gdy mi się przypomina, że "nowy wspaniały świat" w bioetyce już nadszedł. Że selekcjonowanie zarodków to norma, klonowanie odbywa się niemal na skalę przemysłową, a wynajęcie matki surogatki to standard... nawet w Polsce.
Jeśli zastanawialiście sie, co popycha kobiety (bo siłą rzeczy w tej transakcji motorem są kobiety), do wejścia w taki układ, to autorka daje przekonująca odpowiedź.
W skrócie- jest to podejście "życie jest gdzie indziej" czy też "wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma", i to w przypadku obydwu kontrahentek.
Mamy więc Martę, na pierwszy rzut oka "korporacyjną szczurzycę" (nie lubię tego określenia, ale w tym przypadku jakoś mocno się ono nasuwa), a tak naprawdę kobietę, która ciągle ucieka przed pustką , w pracę, w związek, próbuje też uciekać w macierzyństwo, ale czy to z powodu przebytej przed laty aborcji, czy może po prostu psychicznej blokady, robi się z tego ucieczka w kolejne starania, kuracje, w kolejne cykle nadziei i rozpaczy. Długo jednak nie zadaje sobie pytania, PO CO w zasadzie jej to dziecko.
Iwonę, surogatkę, do decyzji o zostania "zastępczym brzuchem", popycha nie tyle niedostatek, choć balansuje na granicy biedy, ile poczucie gorszości, przekonanie, że gdyby nie seria niefortunnych zdarzeń byłaby w tej chwili materialnie zabezpieczona, a co za tym idzie- szczęśliwsza.
Mąż Marty- Filip, wydaje się w tej rodzinie mniej ważny, niż wszystkie potencjalne i utracone dzieci. Co w swoim czasie straszliwie się na jej losach odbije.
Oglądamy od wewnątrz świat, w którym na szczęście nie każdy musi uczestniczyć- coraz bardziej upokarzających starań o dziecko, poronieć, zakończonych w końcu decyzją o wynajęciu surogatki, która dokonanymi spustoszeniami przewyższy dotychczasowe złe doświadczenia bohaterów. I choć sytuacja w końcu ułoży się optymalnie dla wszystkich bohaterów, a zwłaszcza dla nowonarodzonej Maleńkiej, to jednak skutki, właśnie dla tej ostatniej, będą trwać całe życie.
Czy było dla Marty i Filipa jakieś inne wyjście? takie, które nikogo by przy okazji nie skrzywdziło? Odpowiedź w zakończeniu książki:).
Bardzo podobało mi się chropowate i niepolukrowane przedstawienie trudnego tematu. Dziękuję również za otwarcie oczu na niedostrzegany przeze mnie dotychczas aspekt rzeczywistości (bo jak rozumiem, to że w najlepsze działają sobie np. agencje kojarzące bezdzietne pary z surogatkami, nie jest fikcją literacką).

Absolutnie godna polecenia książka. Z przyjemnością obserwuję ewolucję Autorki. Jej pierwsza książka (Trzy połówki jabłka) średnio mi się podobała, druga (Czerwony rower) to doskonała historia o dojrzewaniu w scenerii lat 80, teraz autorka zaserwowała nam , przy okazji obyczajowej historii, rzecz o upadku wspólczesnej cywilizacji. No dobrze, to pewnie porównanie z nieco zbyt grubej rury.:)
W każdym razie czekam z niecierpliwością na kolejną jej książkę.
Acha- jeśli jeszcze ktoś nie zna, TU link do bloga Autorki.

Czerwony rower- Antonina Kozłowska

Zacna, nader zacna lektura.

Trzy przyjaciółki- Gośka, Karolina i Beata, 35-latki trzymające się razem od czasów podstawówki.
-Gdy widzę was razem przypominają mi się bohaterki serialu "Desperate Housevives". Piękna fasada a u każdej trup w szafie- to opinia męża jednaj z nich.
I faktycznie trup jest, tyle, że jeden, wspólny. Nad ich przyjaźnią unosi się cień "tej czwartej"- Anety, która w niewyjaśnionych okolicznościach zmarła w wieku 15 lat. Kobiety czują się w jakimś stopniu odpowiedzialne za jej śmierć- najbardziej prawdopodobnym jej wyjaśnieniem jest samobójstwo, i to spowodowane być może właśnie ich szykanami. Być zreszta to wyrzuty sumienia sprawiły, że trzymały się razem przez tyle lat.
Przypadkowo odnaleziony pamiętnik Anety i groźby ze strony jej rodziny sprawiają, że przyjaciółki znów muszą cofnąć się do czasów podstawówki, na nowo stawić czoła niewygodnym faktom a na końcu (być może), wyzwolić się od całęj sprawy.
Autorka powoli, w rytm największych przebojów tamtych czasów (do książki chyba powinna być dołączona płyta))) przeprowadza nas przez całe lata 80. Rozprawia się z mitem, że bycie 13-14-15 latką to pasmo przyjemności i idylla- wprost przeciwnie, to ciężki kawałek chleba i koszmar, o którym większość z nas woli zapomnieć.
Przyjaźnie, a nawet związki, mają charakter sojuszy taktycznych mających poprawić np . notowania na szkolnej giełdzie. A że do tego jest się w tym okresie wyjątkowo podatnym na zranienie, nastoletnie życie staje się manewrowaniem między Scyllą a Charybdą.
Całość czyta się jednym tchem, kolejne puzzle wskakują na swoja miejsce, bohaterowie pozytywni nieco szarzeją, ci negatywni pokazuję inne oblicze, i ani się obejrzałam, a bylam już na stronie 200 (z 230). Duży plus- o książce pamięta się nawet po jakimś czasie, a to rzadkość przy literaturze popularnej. Kolejny- to język- zaprzeczenie bylejakości. I jeszcze całkiem udana warstwa historyczna- czyli rzut oka na lata 80, aczkolwiek bez przesadnej etnografii i epatowania blokowiskami trzepakami i chińskim piórnikiem.

Polecam.